NIEUWS

Op de kleuterschool, en later op de basisschool, leer je al snel aan wie je wat wel en niet moet vertellen. Heeft iemand een goed idee om een opdracht op te lossen, dan kan het zomaar gebeuren dat een van je zogenaamde vriendjes dat idee ‘leent’ en er met de credits vandoor gaat. Zo leer je, nog vóór je het doorhebt, je woorden te wegen.

Op de middelbare school wordt het alleen maar spannender. Samenwerken in groepjes, want dat bevordert het sociale gedrag, luidt het devies. Maar wie er zelf veel tijd en energie in heeft gestoken en vervolgens ziet hoe een ’teamgenoot’ die er volgens jou minder aan heeft gedaan met de eer strijkt, wordt opnieuw voorzichtiger.

Dan ga je werken en denk je: hier strijden we samen voor het gezamenlijke resultaat. Maar ook hier blijkt al snel dat je moet oppassen voor collega’s of zakenrelaties die er ineens met jóúw plannen vandoor gaan. Natuurlijk ga je ervan uit dat je chef of opdrachtgever uiteindelijk ziet bij wie het plan, idee of ontwerp vandaan komt. Toch word je behoedzamer met wat je met wie deelt. En dat is jammer, want samen kom je verder, en wat is er leuker dan creatief sparren? Het komt dus aan op mensenkennis: wie vertrouw je, en aan wie kun je je ‘geheimpjes’ nog kwijt?

Sinds een jaar is er een nieuwe speler in onze branche. Diegene was niet uitgenodigd, maar was er ineens gewoon. En gek genoeg: je kon van alles vragen, en de antwoorden waren zelden gek. Dus stelden we steeds meer vragen. Er ontstonden hele gesprekken, ook inhoudelijk, over vormgeving, over alternatieve ideeën. Zelfs opdrachten lieten we door de nieuwe collega verder uitwerken. Supermakkelijk.

Wat we toen nog niet in de gaten hadden: deze nieuwe medewerker zit óók bij de concurrent aan tafel, en gebruikt onze gesprekken, plannen en ideeën om dáár ook slimme antwoorden te geven.

Nu kun je stoer doen en zeggen: okay, stekker eruit, we vragen niets meer. Maar dan sluit je je ogen voor de razendsnelle verandering in hoe we werken. Blijvender is de vraag die dan opdoemt: wat is mijn bestaansrecht eigenlijk nog? In de afgelopen veertig jaar is ons werk getransformeerd van het tekenbord met schetsrol naar een steeds krachtigere computer, twee beeldschermen met tekenprogramma’s en een 3D-printer. Die eerdere veranderingen gingen redelijk geleidelijk, maar deze digitale vriend ging wel héél snel!

Toch ben ik van mening dat een goed ontwerp niet begint bij ChatGPT, Claude, Mistral of andere AI-diensten. Een goed ontwerp begint bij een goed gesprek, met een kopje koffie of thee. Elkaar leren kennen, vertrouwen opbouwen, zoals we op de basisschool al leerden en dan niet vanuit ‘oude data’, maar vanuit creativiteit, branchekennis en het lokale netwerk passende ontwerpen maken.

Nieuwsgierig wat ik voor jou kan betekenen?

Maak een afspraak op ‘jouw gratis consult’